حدیث روز

خواب دیدم قیامت شده است.

هرقومی را داخل چاله‏ای عظیم انداخته و بر سرهر چاله نگهبانانی گرز به دست گمارده بودند الا چاله‏ی ایرانیان.

خود را به عبید زاکانی رساندم و پرسیدم: «عبید این چه حکایت است که بر ما اعتماد کرده نگهبان نگمارده‏اند؟»

گفت:
«می‌دانند که به خود چنان مشغول شویم که ندانیم در چاهیم یا چاله.»

خواستم بپرسم: «اگر باشد در میان ما کسی که بداند و عزم بالا رفتن کند…»

نپرسیده گفت: گر کسی از ما، فیلش یاد هندوستان کند خود بهتر از هر نگهبانی لنگش کشیم و به تهِ چاله باز گردانیم!

…..

پ ن ۱ : این داستان رو ازش تعبیر سیاسی نکنید . چون من هیچ دید سیاسی برای گذاشتن این داستان نداشتم و ندارم و اینم هم فقط بیشتر ازش تعبیر اجتماعی کردم . و متاسفانه این داستان توی جامعه ی ما ایرانی ها ۱۰۰ درصد نمود داره.

پ ن ۲ : امشب توی تلویزیون داشتم حرم امام حسین (ع) رو میدیدم که خادمهاش دارن پرچم روی گنبد طلایی رو عوض می کردن. از ته دلم آرزو کردم کاش میشد من جای اون خادم بودم. این اولین بار بود که از تمام وجود همچین آرزویی کردم. کاش میشد برای ۱ روز هم که شده به این آرزوم برسم.

پ ن ۳ : این چت باکسی که توی سایت گذاشتم مربوط به وبلاگی هست که ۵ سال پیش ساختم و می نوشتم . سه سال پیش بستمش. اما کدش رو توی کامپیوترم پیدا کردم.گذاشتمش توی وبلاگ جدیدم تا دوباره خاطرات اون روزا زنده شه!!! دلم برای همه دوستای قدیمیم تنگ شده!!!

من امشب نت به نت تکرارم از تو ، چی دوست داری واسه چشمات بخونم؟

بگو کـــــم میکنم از چشمت امشب ، تموم لحظه هــــــــــــــــــــای بی قرارو!

……

پ ن : خیلی خسته ام این روزا ! کارای آلبومم یه طرف مشکلات دیگه هم که دیگه نپرس!!

کاشکی یکی بود منو میفهمید. فقط منتظرم ، نمیدونم منتظر چی؟!! …

یادش بخیر بچگی هامون! روزایی که تمام سال رو صبر میکردم تا تابستون بشه تو بیای ایران!

خجالت کشیدنهای روزای اول یادته؟؟ دو سه روز حتی رومون نمیشد به هم نگا کنیم.

۹سال گذشت اونم تو اوج بی خبری!!! حالا دوباره داری برمیگردی… نمی دونم …

…….

پ ن : نمی دونم چطوری میشه رفتار بعضی هارو توجیه کرد. فقط به قول همونی که ازش گله دارم: حرفه ای رفتار کن. تو یه هنرمندی!!!

عجیبه ها تو این آشفته بازار موسیقی ایران هرکی هرکاری دلش میخواد میکنه بعد هم میگه حرفه ای باش؟ خب چرا من؟؟ خودتون چرا حرفه ای و اخلاقی کار نمی کنین که کار به اینجاها نکشه؟؟

این روزا گرفتاریم کمه که این شوک های روحی هم بهش اضافه میشه!!

یه کــــــــــاری کن از این شبهای تاریک

ازین شبهـــــــــــــــای دلتنگی جداشم

چقــــد سخته نشستن پشت دیـــــوار

من از این لحظه می خوام بــا تو باشم

جـــــدا کن لحظه هـــــــامو از جــدایی

ازین حس پر از تنهــــــــــــــــایی و درد

نــــــــــوازش کن منــــــو مثل همیشه

بگیر هرچی کـــــــــــــه دارم اما برگرد

هنوزم سادگی هــــــــــــــــامو نگا کن

هنوز هستی پنـــــــــاه خستگی هام؟

چقد سخته اگــــــــــــه برگردی از من

تو کــه آهسته گـوش میدی به حرفام

تو امشب عـــــــاشقم کن با یه لبخند

بـــــزن بـــــــوسه به این حس مقدس

بکش دستـــــــــاتو به اشکای خیسم

دلم از اینهمه تنهـــــــــایی خسته س

میدونم که دلت از من گرفته ، میدونم

من حتی بـــا خـــــودم هم بد میکردم

می دونم خیلی دیره امـــــــــــــا حالا

تو دستامو بگیر مـــــــــــــن برمیگردم

………..

لحظه به لحظه با ترانه هام زندگی کردم و اشک ریختم و زیر لب زمزه کردم. ممنون از سایتای عزیز که تو اون شرایط حال منو میدونست و این هدیه ی خیلی خیلی ارزشمند رو بهم داد. البته من یه کم دست کاریش کردم. اما داره یه اتفاق خوب که نه !!! خیلی خیلی خوب واسه این کار میفته!!

پ ن : چقد بده که آدم تو خونه ای عاشق موسیقی بشه که هیچکس علاقه ای به اون صورت به این هنر نداره و بعضی مواقع به اسم دین و شرع ازش فرار میکنن. از همه بدتر و زجر آور تر وقتیه که کارامو تو ماشین یا خونه میذارم که اونم دو حالت داره یا اصلا کسی توجه نمیکنه ، یا میگن خاموش کن !! خب اینم یه جور روحیه دادنه! اما من به خودم ایمان کامل دارم.

پ ن ۲ : پنجشنبه شب بود که تصمیم گرفتیم بریم خونه ی یکی از آشناهامون! توی یه روستا خیلی زیبا زندگی می کنن که این دقیقا خلاف اسمشه یعنی “خافتر”!!! من که حال و روز خوبی نداشتم و ندارم تصمیم گرفتم همراه بقیه برم. چون از اونجا خیلی خیلی خوشم میاد . مردم خیلی خیلی خیلی خودمونی و خاکی داره. اصلا تجملات و اینجور چیزا واسه مردم اونجا تعریف نشده است. خیلی از برخوردها که باعث رنجش و گاها قهر و شاید دعوا بین ماها میشه !! اونجا به چشم یه شوخی ساده بهش نگاه میکنن!! شب تو ماشین که داشتم می رفتم منظره ی جالبی همراهمون سایه به سایه و پا به پا می اومد. خواستم ازش عکس بگیرم و گرفتم اما اونی نشد که بود!!

به قول دامادمون ماه سرشو گذاشته رو شونه ی کوه!!

اینم عکسایی که این چند روز گرفتم:

دلشوره های این شبای بی تو بودن سهم من نیست

من بـــــــا تو بودم این جـــــــــــــدایی حق من نیست

این قطره های گــــــــــــــــــــــــــــــــــرم بارون شبونه

واسه وجود نیمه جون من کـــــــــــــــــــــه کم نیست

مگه میشه نباشی من بمونـم؟

مگه میشه که خوابت رو نبینم؟

یه برگ زدم از پــــاییز چشمات

آره من بی حضــــور تو همینم

دلشوره دارم این شبـــا دارم میمیرم

کی میشه دستاتو خـودم تنها بگیرم

آغوش تو گرمه واسه دستای سردم

دیوونگی هــــــــامو بهت ثابت نکردم

……

پ ن ۱ : نمی دونم کی بود! اما دو بیت اول رو نوشته بودم داشتم با ملودی می خوندمش و از ملودیش خوشم اومد به یکی از دوستام نشون دادم اونم اینجوری کاملش کرد. چون ازش خاطره داشتم نوشتم . اما خاطره اش رو نمی تونم اینجا بگم.

پ ن ۲ : وبلاگ جدیدم خیلی متروکه ست و این اصلا نمی تونه برام احساس خوبی رو به همراه داشته باشه. شاید که نه حتما به خاطر تعویض زیاد آدرسه بلاگه!! هنوز حتی یه نظر هم نداشته ، خیلی مشتاقم بدونم اولین نظر مال کیه؟!! خب همه چی زمان می بره!!

پ ن ۳ : باز هم از داریوش و حمید عزیز که خیلی دوسشون دارم عذر میخوام. من خیلی مشتاق بودم باهاشون کار کنم اما خب!! فک کنم قسمت نبود. اما وقت زیاده و اگه خدا بخواد تو یه فرصت بهتر. این مدت همه چی دست به دست هم داد که تمام برنامه هام به هم بریزه. شرایط روحیم هم اصلا خوب نیست این روزا. همه چی به هم ریخته… این عکس هم مربوط به نمایشگاه مطبوعات امساله ، واقعا خوش گذشت.