برف سنگین زمستون همه چی رو کرده پنهون
آدمای شهر برفی خوابیدن تو خونه هاشون
آدمک برفی خسته روی برف و یخ نشسته
چشماش رو به انتهای شب بی ستاره بسته
دگمه ی لباسش از سنگ ، دلش از خواب زمین تنگ
کلاهش یه سطل خالی ، رو لباش خنده ی کمرنگ
دور گردنش یه شاله ،‌چشماش از جنس ذغاله
اون می خواد راه بره اما می دونه که این محاله

تنها همین آدمک از خواب زمین با خبره
یخ زده اما هنوزم از من و ما زنده تره

آدمک دلش شکسته ، ازنشستن شده خسته
برای رفتن از اینجا برف و یخ راهش رو بسته
تیله های داغ اشکش روی گونه هاش نشستن
پیچیده تو گوش کوچه صدای ترد شکستن
هق هق گریه ی تلخش توی شب بلنده اما
بسکه یخ بسته دلامون صداش رو نمی شنویم ما

تنهاهمین آدمک از خواب زمین باخبره
یخ زده اما هنوزم از من و ما زنده تره

فردا بچه های کوچه دیدن اون رفته از اینجا
اما انگار جای پاهاش روی برف نمونده بر جا
روی برفا باقی مونده ، اثر یه جای خالی
یه دونه سطل شکسته ، با دو تا چشم ذغالی …

……….

پ ن ۱ : این آخرین پست سال ۸۸ بود… امیدوارم سال ۸۹ سال خوبی برای همه باشه… الهی دستی دراز نشه و قدی خم نشه… الهی همه بخندن… الهی کسی زور نگه … الهی همه خوب بشن … الهی… الهی … الهی کسی واسه نون شبش مجبور نشه سر چها راه برقصه … الهی …

پ ن ۲ : سالی که گذشت انقدر بد  گذشت که حتی حاضر نیستم بهش فکر کنم. اما دارم خودمو آماده میکنم واسه سال جدید … دارم همه چیز رو از نو میسازم … البته نا شکر نیستم ۸۸ موفقیتهای بزرگی رو بهم داد اما … بی خیال… ساده ترین شکل ممکن از ساده ترین خدا خواستم که … خدا کنه خدا ایندفعه بشنوه…

پ ن ۳ : سر سفره هفت سین ، لحظه ی تحویل سال … دعا یادتون نره … واسه خوشبختی و سعادت همه و اسه درخت سیب همه … واسه آرامش همه … واسه خشک شدن اشکای همه … واسه خیلی چیزایی که مجال گفتنش نیس… سال خوبی داشته باشین. منو هم فراموش نکنین.