جنازه ای بریده از زمین و زمان

و من روایتی مخدوش و مقتبس از

تو و هزار شب پوسیدنم، که عوض

نمی شوم، تو حالا هی نباش و نیا

چه فرق می کند؟! مردن کنار ِ تو یا

کنار ِ خاطراتت، مرگ منتظر است

نجیب و بی صدا، یا بغض کرده و مست

بله به گور ِ بابامان، به گور ِ همه

مهم تویی که رفتی، مرده شور ِ همه

به فحش می کشد هر چیز بی تو فقط

نشد، نشد، نشد، آری! که “رد شم ازت”

تو نیستی، تو رفتی، گم شدی عملا

و من هنوز هستم، بی خودی عملا

ببین چگونه باز اسفند می گذرد؟!

دوباره تلخ و بی لبخند می گذرد.

پ ن: ۹۰ اصلا سال خوبی نبود واسه من. روزهای خیلی بدی داشت که هر لحظه فقط آرزوم بود این تقویم زودتر تموم شه!!! روزایی مثه اتفاقای کاری که واسم افتاد. بیماری بابام. پرپر شدن کل خانواده ی دوست عزیزم امیر که هنوز داغشون از دلامون پاک نشده و خیلی روزای تلخ دیگه که فقط میتونم بگم پاکشون کن! ایکاش امسال سال خوبی باشه.

پ ن ۲: امسال واقعا برنامه های تحویل سال خوب بودن خصوصا شبکه ۲ !!

پ ن ۳: شاید برگردم جایی که واقعا بهش تعلق دارم.

یه ماهی قرمزه مُرده رو آبِ تنگ،
که خواب آخرش یخ بسته تو چشاش…
یه سبزه ی کچل تو کاسه ی سفال،
که گندمی شدن رؤیا شده براش…

یه دسته سنبله پژمرده ی بنفش،
با چند تا سکه ی ده شاهیِ سیاه؛
یه ساعت خراب که کل زندگیش،
وقتو نشون داده، اما به اشتباه…

این سفره ی منه، تو قحطی چشات،
وقتی که دور دور از خلوت منی؛
وقتی که لااقل واسه گذشته ها
یادم نمی کنی، زنگی نمی زنی…

دور از تو سال من، روزاش پر از غمه،
روزایی که توشون از تو نشونه نیست!
دور از تو سال نو، از کهنه بدتره،
این سفره خالیه، این خونه خونه نیست!

من پای سفره ام، این سفره ی سیاه،
تو هم کنارِ یه سفره پر از بهار…
عیدت مبارک و سالت پر از خوشی!
یک بارم عیدو به تقویم من بیار!

پ ن ۱: سال ۹۰ باهمه بدی هاش گذشت و من هنوز در به در اومدن روزهای خوبم و تمام امیدم به این جمله س

یا محول الحول و الحوال حول حالنا الی احسن الحال

پ ن ۲: شستن حوض قبل عید بلایی ست عظیم و بدتر شستن حیاط و مرتب کردن باغچه ها. امروز داشتم به این فک میکردم عجب بدبختی دارن اونایی که حوضشون(استخر) قد حیات ماست بیچاره اونی که میخواد بشوره و تمیز کنه!!!!

پ ن ۳: روزهایی که سر و کارم با مطبوعات بود روزای خوبی بود و دلم تنگ شده برای همه دوستام. یادمه دیدار کوتاهی با محسن چاووشی عزیز داشتم تو اون روزا. یه بار هم برای یه کنسرت ازشون دعوت کردم و کاملا مودبانه رد کردن و من نه تنها ناراحت نشدم بلکه شیفته ی اخلاق و منش این عزیز شدم. خوشحالم که برای اولین توی یک برنامه زنده تلویزیونی در کنار احسان علیخانی حاضر میشه و پیشنهاد میکنم نه سال تحویل شبکه ۲ و نه آلبوم پرچم سفید رو از دست ندید.

پ ن ۴: عمو عزتی کوتا بیا اینجوری همه برگای آستو رو نکن کم میاری آخرشا!!! یه سره همه طنزارو پخش کن و بعدش هی ستایش و شیدایی و ثریا و… پخش کن تا هی داغ گرونی بیشتر دلمونو بسوزونه!!!!

خیلی حرف زدم پیشاپیش عیدتون مبارک.

اینم هدیه من به شما:

هیچ وقت از اتفاقایی که برام می افته گله و شکایتی نمی کنم ، تو این چند ساله همه جور اتفاقی برام افتاده اما این

 یکی نوبره به خدا!!! یه نگاه به این لینک بندازید متوجه میشید البته به تاریخ ارسال نوشته هم دقت کنید!

ساعاتی پیش استیو جابز ( steve jobs ) موسس ، مدیرعامل سابق و رئیس هیئت مدیره شرکت اپل در سن پنجاه و شش سالگی درگذشت .

اپل یک نابغه رویایی و خلاق را از دست داد و دنیا یک انسان شگفت‌انگیز را  ( سایت اپل )

استیو ، تلاش تو برای عالی بودن توسط هرکسی که یکبار یک محصول اپل را لمس کرده باشد ، ملموس است . ( سرگی برین بنیانگذار گوگل )

ممنون که نشان دادی می شود چیزی خلق کرد که دنیا را عوض کند ( مارک زوکربرگ موسس فیس بوک )

شرکت اپل در بیانیه‌ای اعلام کرد آقای جابز ، روز چهارشنبه در سن ۵۶ سالگی به علت ابتلا به سرطان لوزالمعده از دنیا رفت .

پیشنهاد می کنم ویدئوی سخنرانی وی را در دانشگاه استنفورد که در سال ۲۰۰۵ انجام شده است ، ببینید :

بعضی آدما زندگیشون عجیبه و سخت. عین همون شب…

اینکه روز پدر ، پدرت فوت شده باشه اما به خاطر قولی که دادی روی استیج بزنی و بخندی بعدش بری یه گوشه بشینی و زار بزنی…. مثه محسن افشار عزیز ، ایشالله غم آخرت باشه…

کنترلو برداشتی هی کانال عوض میکنی ، من که می دونم چته!! آقا اد میرسی به شبکه آن تایم؟ منظور ۴ بود . پایین صفحه نوشته معرفت ! بی معرفت چه اسمی هم رو خودش گذاشته؟!! یه شونه به موهات بکش …

میری کانال بعدی…

همه چیز درباره این مرد ژولیده…

یعنی غلامحسین ابراهیمی دینانی که شاگرد درجه یک علامه طباطبایی بوده . بدون هیچ گرایش سیاسی قابل توجه اونایی که فک می کنن هر کی اومد تو صدا و سیما اون وریه و … اشتباهه اتفاقا این وریه حالا من کاری ندارم

اما این مرد هم ازون مرداییه که وقتی خدای نکرده رفت همه مراسم خالی بندون (برره) پشت سرش راه میندازن بعد همه تو سر خودشون میزنن، یکی با پارچه سبز میره زیر جنازه ش یکی هم ور میداره میگه قبل از مرگش ( دور از جون) گفت من به تو رای میدم . یکی میگه همین سبزا کشتنش. سرتو درد نیارم ! همه جور استفاده از اسمش میشه ، انگار فقط این مرد همین بوده و بعد از رفتنش هم حالا حالا ها اسمی از اندیشه هاش نمیشه تا بچه ی بچمون (منظورم نوه بودااا اما اینجوری شیکتر میشه نه؟) خلاصه میخوام بگم کانالو الکی عوض نکن یه بار برنامه رو ببین تو هم مشتری میشی.  چرا ؟ چون من میگم .

غلامحسین ابراهیم دینانی زاده ۱۳۱۳ خورشیدی نویسنده آثار فلسفی و استاد دانشگاه تهران است. وی تاکنون چندین بار برنده جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی شده‌است. وی را باید احیاگر حکمت اشراق در سالهای اخیر دانست. وی با بررسی تمامی آثار و نوشته‌های شیخ شهاب الدین سهروردی تا کنون چندین کتاب مهم در رابطه با فلسفه و افکار این فیلسوف ایرانی نگاشته است. وی هم اکنون در دانشگاه‌های تربیت مدرس، تهران و دانشگاه مذاهب اسلامی به تدریس فلسفه اشتغال دارد.

دینانی در ۵ دی ۱۳۱۳ در روستای دینان در حومه اصفهان متولد شد. او در مدرسه حجتیه قم به تحصیلات حوزوی پرداخت که از افراد هم بحث او میتوان به سید علی خامنه ای اشاره کرد. وی هم‌اکنون استاد گروه فلسفه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران است. او در سال ۱۳۸۵ با کتاب درخشش ابن‌رشد در حکمت مشاء برنده جایزه کتاب سال شد.

آثار:

• قواعد کلی فلسفی، جلد اول، چاپ و نشر انجمن حکمت و فلسفه، تهران، ۱۳۵۷.
• وجود رابط و مستقل در فلسفه اسلامی، شرکت سهامی انتشار، ۱۳۶۲.
• معاد از دیدگاه حکیم مدرس زنوزی، انتشارات حکمت، ۱۳۶۸.
• منطق و معرفت در نظر غزالی انتشارات امیرکبیر ۱۳۷۰.
• شعاع اندیشه و شهود در فلسفه سهروردی، انتشارات حکمت، ۱۳۶۴.
• اسماء و صفات حق، انتشارات اهل قلم، ۱۳۷۵.
• ماجرای فکر فلسفی در جهان اسلام، جلد اول، انتشارات طرح نو، ۱۳۷۶.
• نیایش فیلسوف، دانشگاه رضوی آستان قدس، مشهد، ۱۳۷۸.
• مختارات من فصوص الفلسفه الاسلامیه (با همکاری دکتر احمدی)، انتشارات سمت. (سالش رو نیافتم)
• دفتر عقل و آیت عشق، جلد اول، انتشارات طرح نو، ۱۳۸۰.

میدونم اهل مطالعه نیستی ! گفتم شاید یه روزی خواستی به رفیق روشنفکرت کتاب هدیه بدی بعد ندونی چی  چی بخری ، بی هوا حکایات ملا نصرالدین بخری و اون وقت …(منبع : ویکی پدیا)

محتسب زر زده! من باده همی خواهم خورد!

آبکش دوست ندارم که دمی خواهم خورد!

گر دمی بخت ِ من از خواب برآید، چه شود؟!

تور ِ خوشبختی ام از آب در آید چه شود؟!

اندکی صبر، سحر … رفته و شوهر کرده

پسر ِ حاج علی مزبله را خر کرده

یادباد آن که به ما وقت ِ سفر بوس نداد!

جز یکی قابلمه ساخته ی روس نداد!

من اس ام اس زدم و فحش کشیدم به فلک

به کجا می روی ای دوست؟ بگفتا: به درک!

به درک باز اگر بنز گران خواهد شد!

چشم ِ نرگس به شقایق نگران خواهد شد!

که شقایق دو سه روزی ست پکر می باشد!

در پی ِ یک فقره دوست پسر می باشد!

دوست: یعنی که شما منتظر ِ دامادید!

و به هر کُره بزی در دلتان جا دادید

جا ندارید که امکان ِ شما باریک است

شوهر ِ عمه تان صادره از بلژیک است

مانتوی تنگ به بالای شما می آید

هر طرف خم شوی از خلق صدا می آید

آن یکی تا شده از درد مهستی می خواند

این یکی پشت ِ پژو جسته به قلهک می راند

قلهکم بودی و افسوس که مترو بردت!

بستنی وار یکی تخس پسر بچه خرید و خوردت!

من نیویورک نرفتم! ادب اما بلدم!

سه قلم چیز به من ارث گذاریده دَدَم!

و در این لحظه یکی داد از پشت، بسه!

غم ِ هجران ِ تو بابای مرا کشت، بسه!

من فرو رفته به اعماق ِ تو خارج گشتم

هم چو یک شیر که از باغ ِ تو خارج گشتم

رفتم و داد زدم: پول ندارم! ملت!

تا سر ِ برج چه سان تاب بیارم؟ ملت!

درد ِ بی پولی ام از دست شبی خواهد برد

در بروکسل [ نه شما !] عمه تان خواهد مرد.

تو این روزای تنهایی

فقط یه گوشه ی خالی

واسه گم کردن بغضم

واسه ، یه لحظه خوشحالی

تو این روزای تنهایی

فقط حرفای پوشالی

واسه گم کردن ردم

تو این روزای تو خالی

تو این روزای تنهایی

فقط قلیون ، فقط چایی

واسه …

…………

پ ن ۱: خب جناب آقای “الف – هـ” موسیقی از دیدگاه شما چیه ؟ – خب من یه هدفای مقدسی ازین هنر برای خودم تعریف کردم و همیشه سعی کردم در راستای اون هدف حرکت کنم . – به نظرتون چقدر به این هدف نزدیک شدین ؟ – والله هنوز به چیزی که میخواستم نرسیدم چیزی که ایده آلم باشه پیدا نکردم . – شده یه کاری بشنوین که بدونین این همون خواسته ی قلبیتون بوده و آرزو کنید که کاش این اثر مال شما بود؟ – بله . – میشه یه تیکه شو اجرا کنید؟ – البته الان تو شرایط خوبی نیستم اما به خاطر هوادارام چشم … (( کلی سرفه میکنه و میگه )) : گلی خوشکلی ، گلی دلبری ، گلی از همه زیبا تری ….  خدا مرگم بده بهتر که هدفت نرسیدی …

پ ن ۲: دنبال یه مرد میگشتم که هروقت از کار و بار و روزمرگی و مشکلات و هر کوفتی خسته شدم بهش نگا کنم و روحیه بگیرم پیدا کردم. مرد یعنی این و مرد تر اونی که همقدمشه و پا به پاش میاد … بغضم ترکیــــــــــــــــــــد. تو این روزای قشنگ واسه این دسته گلای سرطانی دعا یادتون نره…

روی یه قله ام، بغل پرچمی سفید،
رو برف تازه ای که مثِ زندگی سُره.
می خوام رگامو وا کنم و خون به پا کنم…
این چاقوی فلک زده تیغه ش نمی بُره!

عکس تو آینه یه غریبه س برای من،
باید رگامو واکنم و از نو زنده شم!
دیگه برنده گی به دروغ و دغل شده،
حیفِ منه که مثل همیشه برنده شم…

….

….

۱۶- به خاطر یه سری مسائل مجبور شدم یه سر برم جنوب ، دیشب کنار ساحل خلیج (همیشه ) فارس بودم … داشتم تو آب کم عمق ساحل قدم میزم… خیلی هوای خوبی بود… خط خطی ها شروع شد…

چقدر خوشبختم!

می توانم بنویسم: آسمان آبی ست!

می توانم بخندم،

فکر کنم،

گریه کنم!

می توانم در دلم به ابر و باد بد بگویم!

می توانم عکس  سیاه و سفید تو را ببوسم

و باور کنم،

که در آنسوی سواحل  رؤیا

با تماس  نابهنگام گرمایی به گونه ات

از خواب می پری!

می توانم هزار مرتبه نام تو را زیر لب تکرار کنم!

می توانم …

قدم بزنم!

پنج قدم به جلو،

پنج قدم به عقب

و یا برعکس!

می توانم خواب  دختری از کرانه کاج و کبوتر را ببینم!

می توانم کنار دریا

سیمهای گیتارم را،

در تکاپوی رسیدن ریتمها پاره کنم!

می توانم بلند بلند آواز بخوانم!

(بیچاره مردم !)

حتا این روزها

می توانم ،شعر بگویم،

شعر بدزدم،

شعر بسازم،

شعر بنویسم!

ولی نمی دانم چرا

وقتی دست می برم که در دفترم بنویسم:

“آسمان ابری ست”

نوک های این مدادهای وامانده می شکنند!

تو می دانی چرا؟

…….

” بابت در دسترس نبودن سایت از همه عذر میخوام. یه سری مشکل فنی داشت که درست شد”

پ ن ۱ : سیزده به در امسال واقعا خوش گذشت … یه عکس جالب هم گرفتم اما گفتم حیفه سورپرایز به این قشنگی رو همین جوری بذارم تو بلاگ واسه همین روی روی این لینک کلیک کنید تا عکس رو ببینید.” عکسای بالا مربوط به سیزده به در امساله” انقدر سرعتا داغونه که نمیشد با حجم بالا آپلود کنم واسه همین کیفیت رو کم کردم. سایز رو هم کوچیک کردم که نظم وبلاگ به هم نریزه اما وقتی سیو بشه تو سیستمون درست میشه.

پ ن ۲ : بعضی ها میگن چرا انقد واسه یه عده ای از هموطنامون جوک میسازیم…. خب دلیلش اینه ! صف بنزین رو به جلو اما صف گاز برعکس این عکسارو ببینید:

دنیای واروووووووووونه!!!

…..

بذار رد شم ازین پیچی

که تنهاییش پر از درده

تموم جاده ها میرن

که پاهای تو برگرده

اگه می بینی من هستم

تویی احساس هر روزم

تویی که بغضمو هر شب

به مهتاب تو میدوزم

بذار باور کنم هستی

کنار لحظه های من

میخوام حست کنه حسم

سکوت خونه رو بشکن

…….

پ ن ۱ : فرداد سیزده به دره!!! چشم شیطون کر بعد از ۹ سال قراره بریم یه جای دیگه… و جالب تر اینکه میخوایم از امشب بریم… ای جــــان!!! آخه ما هر سال ساعت ۲ بعد از ظهر تو خیابونا میچرخیم و میخوایم تصمیم بگیریم کجا بریم… و آخرش هم میریم باغ داییم!!

پ ن ۲ : حالا هی بگین پرنده خوشبختی رو نپرون… بالاخره کار خودشو کرد و در رفت.

آه داش یادم میرفت سبزه ها رو هم گره بزنید شاید بختتون باز شه!!!

یه چیز جالب از سالی که گذشت به ادامه مراجعه کنین.

تعداد ورودی های سایت از کشورهای مختلف که خیلی جالبه

آمار کشور بازدیدکننده ها
رتبه	کشور	تعداد ورودی	درصد
۱	ج. ا. ایران	۹۹۸	۸۳٫۵۱%
۲	برزیل	۶۴	۵٫۳۵%
۳	آمریکا	۶۳	۵٫۲۷%
۴	اسپانیا	۱۹	۱٫۵۸%
۵	کانادا	۱۴	۱٫۱۷%
۶	کویت	۶	۰٫۵%
۷	لهستان	۶	۰٫۵%
۸	انگلستان	۴	۰٫۳۳%
۹	استرالیا	۴	۰٫۳۳%
۱۰	آلمان	۳	۰٫۲۵%
۱۱	روسیه	۳	۰٫۲۵%
۱۲	امارات	۲	۰٫۱۶%
۱۳	بلژیک	۲	۰٫۱۶%
۱۴	هلند	۱	۰٫۰۸%
۱۵	مالزی	۱	۰٫۰۸%
۱۶	عربستان	۱	۰٫۰۸%
۱۷	هند	۱	۰٫۰۸%
۱۸	ژاپن	۱	۰٫۰۸%
۱۹	آذربایجان	۱	۰٫۰۸%
۲۰	سریلانکا	۱	۰٫۰۸%

هرچی بگی دوسم داری

من باز حاشا میکنم

داری میمیری پیش روم

اما تماشا میکنم

هرچی تو عاشق تربشی

من سنگ تر میشم برات

از بس که کله ت داغه تو

حس کردی میمیرم برات!!

…

…….

گاف نوشت:

۱ – خدایا به این پرنده خوشبختیت بگو از رو سر من پاشه یهو یه گندی میزنه ، منم یه چیزی میگم اونوخ دلخور میشیا. نگی نگفتی!!!

۲ – بنیامین عزیز تو شاهکار جدیدش میگه: “بوی تند تپش قلب من از دیدن تو” ، خوش به حال بنیامین جون جونی که تپش قلبش بو میده.

۳ – دروغ رو همه میگن … اما چیزی که حرص آدمو در میاره اینه که حین شنیدنش خر هم فرض بشی…

همش چشمامو بستمو فک می کنم

همش ازین دقیقه ها دلم پره

همش به عشق لحظه ی رسیدنت

دلم ازین ثانیه ها دل می بُره

همش دلم پرسه میخواد کنار تو

همش نگام خیره میشه به عکس تو

یه بغض سنگین میشینه تو لحظه هام

همش دلم گریه میخواد بدون تو

همش همینه حال و روزم وقتی نیستی

وقتی نیستی…

وقتی نیستی…

وقتی نیستی…

……..

پ ن ۱: سال نو همه مبارک … امیدوارم سال ۸۹ سال خوبی برای همه باشه… گفتنی ها رو قبلا گفتم  واسه همین دیگه سکوت میکنم … چون نمیخوام کلیشه ای باشم. راستی سر سفره هفت سین که دعا یادتون نرفت؟

پ ن ۲: اندر حکایت برنامه های رسانه ی ملی!! کم مونده بود که بعضی ها یه کارایی کنن… جای عزت جون وسط میتینگ خودش خالی بود… نمیدونم اصلا نامه ی اون پابرهنه ی عزیز رو خوند یا نه؟؟ اما این رسمش نیست یه روز شل کن یه روز انقدر محکم که خفه شه!! اما انصافا کم بود که اون یارو بیاد و اونم یه کارایی بکنه و همه از خوشحالی نفهمن سال ۸۹ چطوری خواهد گذشت… خدا کنه همیشه انقد کد آزاد باشه و آقایون اوپن مایند باشن. ما که بخیل نیستیم … دستشون هم درد نکنه.

گاف نوشت : هشتاد و هشت، چی بود؟ چی شد؟

شاید مهم ترین اتفاق سال ۸۸ این بود که چیزی که اول سال یک چیزی بود، آخر سال همان چیز نبود، بلکه یک چیز دیگر بود. گاهی اوقات آدم که به سال گذشته فکر می کند، انگار که فقط یک سال نگذشته، به نظر می رسد ده سال گذشته است. برخی از تغییراتی که در سال گذشته رخ داد چنین بود.

اول سال وقتی مردم عکس …بوووق … را می دیدند می گفتند ” ایشون نه” آخر سال می گفتند “همین خوبه، فندک داری؟”

اول سال وقتی سخنرانی …بووووق… را می شنیدند می گفتند ” سه ماه دیگه می ره از دستش راحت می شیم” آخر سال می گفتند ” یک سال دیگه می رن از دست شون راحت می شیم.”

اول سال وقتی نظرات …بوووق …  را می شنیدند می گفتند ” خوبه ها، ولی همه اش چیز چیز می کنه” آخر سال می گفتند ” واقعا خوب چیزیه.”
اول سال وقتی خبر…بوووق … را می شنیدند می گفتند ” همه شون رو این اداره می کنه” آخر سال می گفتند ” همه شون می خوان جلوی اینو بگیرن.”

اول سال وقتی …بوووق … را می دیدند می گفتند ” خدا کنه تا آخرش وایسته” آخر سال می گفتند ” بابا، یه دقیقه وایستا”

اول سال وقتی مقالات حسین شریعتمداری را می خواندند می گفتند ” این قبلا بازجو بوده ها” آخر سال می گفتند ” بیچاره بازجو بوده، همه بازجوها که کیهانی نیستند.”

اول سال وقتی دیدگاههای جدید …بوووق …  را می شنیدند می گفتند ” همه اش حرف می زنه” آخر سال می گفتند ” خدا کنه …بوووق …  هم حرف بزنه.”

اول سال وقتی مردم می خواستند بخندند می گفتند ” یه ترکه….” و همه می خندیدند، آخر سال می گفتند ” یک …بوووق …….” و همه دردشان می آمد.

اول سال وقتی پلیس وارد پارتی می شد می گفت ” عرق دارید؟” و دهان ها را بو می کرد. آخر سال وقتی وارد پارتی می شد می گفت ” عرق خورها برن بیرون، کسانی که فیلمبرداری می کنند بریم زندان.”

اول سال وقتی پلیس وارد دانشگاه می شد غیردانشجوها را دستگیر و زندانی می کرد، آخر سال قاضی وقتی وارد زندان می شد، غیردانشجوها را آزاد می کرد.

اول سال وقتی کسی در خیابان سیگار می کشید به او می گفتند ” سیگار نکش! دود سیگار برای سلامتی ضرر داره.” آخر سال می گفتند ” سیگار داری! دود سیگار برای گاز اشک آور خوبه.”

اول سال وقتی مردم پلیس می دیدند می گفتند” فرار کنید پلیس ها اومدن” آخر سال وقتی پلیس می دیدند می گفتند ” سرکار فرار کن، لباس شخصی ها اومدن.”

اول سال وقتی یک خارجی به یک ایرانی می رسید می گفت ” تو چقدر با بقیه ایرانی ها فرق می کنی” آخر سال می گفت ” این …بوووق … انگار هیچ شباهتی به ایرانی ها نداره.”

ازینکه انقدر س *** ا *** ن*** س*** و**** ر کردم عذر میخوام .

برف سنگین زمستون همه چی رو کرده پنهون
آدمای شهر برفی خوابیدن تو خونه هاشون
آدمک برفی خسته روی برف و یخ نشسته
چشماش رو به انتهای شب بی ستاره بسته
دگمه ی لباسش از سنگ ، دلش از خواب زمین تنگ
کلاهش یه سطل خالی ، رو لباش خنده ی کمرنگ
دور گردنش یه شاله ،‌چشماش از جنس ذغاله
اون می خواد راه بره اما می دونه که این محاله

تنها همین آدمک از خواب زمین با خبره
یخ زده اما هنوزم از من و ما زنده تره

آدمک دلش شکسته ، ازنشستن شده خسته
برای رفتن از اینجا برف و یخ راهش رو بسته
تیله های داغ اشکش روی گونه هاش نشستن
پیچیده تو گوش کوچه صدای ترد شکستن
هق هق گریه ی تلخش توی شب بلنده اما
بسکه یخ بسته دلامون صداش رو نمی شنویم ما

تنهاهمین آدمک از خواب زمین باخبره
یخ زده اما هنوزم از من و ما زنده تره

فردا بچه های کوچه دیدن اون رفته از اینجا
اما انگار جای پاهاش روی برف نمونده بر جا
روی برفا باقی مونده ، اثر یه جای خالی
یه دونه سطل شکسته ، با دو تا چشم ذغالی …

……….

پ ن ۱ : این آخرین پست سال ۸۸ بود… امیدوارم سال ۸۹ سال خوبی برای همه باشه… الهی دستی دراز نشه و قدی خم نشه… الهی همه بخندن… الهی کسی زور نگه … الهی همه خوب بشن … الهی… الهی … الهی کسی واسه نون شبش مجبور نشه سر چها راه برقصه … الهی …

پ ن ۲ : سالی که گذشت انقدر بد  گذشت که حتی حاضر نیستم بهش فکر کنم. اما دارم خودمو آماده میکنم واسه سال جدید … دارم همه چیز رو از نو میسازم … البته نا شکر نیستم ۸۸ موفقیتهای بزرگی رو بهم داد اما … بی خیال… ساده ترین شکل ممکن از ساده ترین خدا خواستم که … خدا کنه خدا ایندفعه بشنوه…

پ ن ۳ : سر سفره هفت سین ، لحظه ی تحویل سال … دعا یادتون نره … واسه خوشبختی و سعادت همه و اسه درخت سیب همه … واسه آرامش همه … واسه خشک شدن اشکای همه … واسه خیلی چیزایی که مجال گفتنش نیس… سال خوبی داشته باشین. منو هم فراموش نکنین.

دارم اینو گوش میدم

مثه گریه توی پاییز

مثه پاییز توی کوچه

مثه کوچه زیر بارون

مثه بارون روی شیشه

تو خود عشقی خود عشق…

بعضی ها معتقدن که من خیلی سیاه و نا امید می نویسم و همش به فکر مردنم. نه ! اینطور نیست ، من فقط به خودم یاد آوری میکنم… این نوشته هایی هم که نمیشه اسمشو شعر گذاشت هم فقط گلایه ست ، سعی میکنم این روحیه رو عوض کنم. با اینکه مسیر زندگیم عوض شده هنوز قلمم راه خودشو میره.

گاف نوشت:

۱-دیروز با یکی از ترانه سرا ها حرف میزدم خیلی ازم تعریف کرد که نو مینویسم و حرفام تازه ست و گفت: مثنوی هات خیلی قشنگن ، من واقعا به شما حسودیم میشه . گفتم: مثنوی کدومه؟؟؟

۲-۴۵سال بعد:

پسر من : بابا بالاخره ۴۵ امیش هم اومد.

من: چی بابایی؟

پسر: کما دیگه!!!!!

داشت از پله ها میرفت پایین ، گفتم کجا ؟؟ گفت میرم یه چرخی میزنم تو خیابونا بعد هم میرم خونه بخوابم ، گفت : تنهاییه دیگه!!! گفتم خب منم تنهام و تنها زندگی میکنم ، همینجا بمون. گفت: تو حداقل سایه پدرو مادری بالا سرته…. زبونم بند اومد ، چیزی نداشتم بگم در رو بستم اومدم نشستم تو اتاقم حتی افکارمم هم چیزی واسه گفتن نداشتن.

….

پ ن : شب که میشه با ماشین راه میفتم تو خیابون یه راس میرم سمت قبرستون و بین قبرا می چرخم و میرم سر قبر خانوم بزرگ ، همون جاها دنبال یه گوشه ی دنج واسه خودم میگردم شاید اینجوری باورم شه یه روزی هم نوبته منه!!!

هنوز اتصال من
به خاطرات مرده ات
نگاه ناتمام من
به عکس خاک خورده ات
…
هنوز بوی کهنگی
میان شعر دفترم
شبی که ماه می دمد
به اشک های آخرم
…
کدام اهل معرفت
سری به خانه ام زده؟
و عطر ساده ی گلی
به روی شانه ام زده؟
…
کدام دست مهربان
مرا اشاره کرده است؟
کنار خانه ی دلم
چرا حصار و نرده است؟!
…
و سوت ساده ی قطار
چرا حزین و خسته شد؟
چرا تمام راه ِ من
پر از خطوط بسته شد؟
…
هنوز در حیاط ما
کنار یاس مرده ات
کسی نگاه می کند
به کفش خاک خورده ات
…
کسی سوال می کند
کسی جواب می دهد
و نامه های پشت هم
مرا عذاب می دهد
…سوال می کنم چرا؟
نمانده جای پای تو
چرا نمی رسد به من؟
جواب نامه های تو
…………..

پ ن ۱: این دفعه خیلی دیر آپ کردم از همه معذرت می خوام. از همه کسایی که لطف کردن و اومدن و من نتونستم جواب محبتاشون رو بدم. واقعامعذرت می خوام سعی می کنم دیگه تکرار نشه. این چند وقته خیلی سرم شلوغ بود، تو این شلوغی ها تغییراتی هم که باید به اتاقم میدادم  تا یه رنگ نو به خودش بگیره بیشتر باعث دیر اومدنم شد. زمستون هم که اومد. راستی کریسمس هم مبارک…

پ ن ۲ : ای مالک هرگز حکومت خود را با ریختن خون نا حق حفاظت مکن .که کارساز نیست ” امام علی (ع)

یادش بخیر بچگی هامون! روزایی که تمام سال رو صبر میکردم تا تابستون بشه تو بیای ایران!

خجالت کشیدنهای روزای اول یادته؟؟ دو سه روز حتی رومون نمیشد به هم نگا کنیم.

۹سال گذشت اونم تو اوج بی خبری!!! حالا دوباره داری برمیگردی… نمی دونم …

دلم گرفته خدا …

…….

پ ن : نمی دونم چطوری میشه رفتار بعضی هارو توجیه کرد. فقط به قول همونی که ازش گله دارم: حرفه ای رفتار کن. تو یه هنرمندی!!!

عجیبه ها تو این آشفته بازار موسیقی ایران هرکی هرکاری دلش میخواد میکنه بعد هم میگه حرفه ای باش؟ خب چرا من؟؟ خودتون چرا حرفه ای و اخلاقی کار نمی کنین که کار به اینجاها نکشه؟؟

این روزا گرفتاریم کمه که این شوک های روحی هم بهش اضافه میشه!!

یه کــــــــــاری کن از این شبهای تاریک

ازین شبهـــــــــــــــای دلتنگی جداشم

چقــــد سخته نشستن پشت دیـــــوار

من از این لحظه می خوام بــا تو باشم

جـــــدا کن لحظه هـــــــامو از جــدایی

ازین حس پر از تنهــــــــــــــــایی و درد

نــــــــــوازش کن منــــــو مثل همیشه

بگیر هرچی کـــــــــــــه دارم اما برگرد

هنوزم سادگی هــــــــــــــــامو نگا کن

هنوز هستی پنـــــــــاه خستگی هام؟

چقد سخته اگــــــــــــه برگردی از من

تو کــه آهسته گـوش میدی به حرفام

تو امشب عـــــــاشقم کن با یه لبخند

بـــــزن بـــــــوسه به این حس مقدس

بکش دستـــــــــاتو به اشکای خیسم

دلم از اینهمه تنهـــــــــایی خسته س

میدونم که دلت از من گرفته ، میدونم

من حتی بـــا خـــــودم هم بد میکردم

می دونم خیلی دیره امـــــــــــــا حالا

تو دستامو بگیر مـــــــــــــن برمیگردم

………..

لحظه به لحظه با ترانه هام زندگی کردم و اشک ریختم و زیر لب زمزه کردم. ممنون از سایتای عزیز که تو اون شرایط حال منو میدونست و این هدیه ی خیلی خیلی ارزشمند رو بهم داد. البته من یه کم دست کاریش کردم. اما داره یه اتفاق خوب که نه !!! خیلی خیلی خوب واسه این کار میفته!!

پ ن : چقد بده که آدم تو خونه ای عاشق موسیقی بشه که هیچکس علاقه ای به اون صورت به این هنر نداره و بعضی مواقع به اسم دین و شرع ازش فرار میکنن. از همه بدتر و زجر آور تر وقتیه که کارامو تو ماشین یا خونه میذارم که اونم دو حالت داره یا اصلا کسی توجه نمیکنه ، یا میگن خاموش کن !! خب اینم یه جور روحیه دادنه! اما من به خودم ایمان کامل دارم.

پ ن ۲ : پنجشنبه شب بود که تصمیم گرفتیم بریم خونه ی یکی از آشناهامون! توی یه روستا خیلی زیبا زندگی می کنن که این دقیقا خلاف اسمشه یعنی “خافتر”!!! من که حال و روز خوبی نداشتم و ندارم تصمیم گرفتم همراه بقیه برم. چون از اونجا خیلی خیلی خوشم میاد . مردم خیلی خیلی خیلی خودمونی و خاکی داره. اصلا تجملات و اینجور چیزا واسه مردم اونجا تعریف نشده است. خیلی از برخوردها که باعث رنجش و گاها قهر و شاید دعوا بین ماها میشه !! اونجا به چشم یه شوخی ساده بهش نگاه میکنن!! شب تو ماشین که داشتم می رفتم منظره ی جالبی همراهمون سایه به سایه و پا به پا می اومد. خواستم ازش عکس بگیرم و گرفتم اما اونی نشد که بود!!

به قول دامادمون ماه سرشو گذاشته رو شونه ی کوه!!

اینم عکسایی که این چند روز گرفتم:

برای دیدن عکس اصلی روشون کلیک کنید.

اینم تنها ورزشگاه سرپوشیده و استاندارد روستا

اینم یه عکس جالب و دیدنی