ساعت دو شب است که با چشم بی‌رمق

چیزی نشسته‌ام بنویسم بر این ورق

چیزی که سال‌هاست تو آن را نگفته‌ای

جز با زبان شاخه گل و جلد زَروَرق

هروقت حرف می‌زدی و سرخ می‌شدی

هروقت می‌نشست به پیشانیت عرق

من با زبان شاعریم حرف می‌زنم

با آن ردیف و قافیه‌های اَجق‌وَجق

این بار از زبان غزل کاش بشنوی

دیگر دلم به این همه غم نیست مستحق

.

.

فکر تو عایق سرمای من است

فکر کردم به صمیمیت تو، گرم شدم

خنده کن، خنده، ‌که با خندهٔ تو

آفتاب از ته دل می‌خندد

شرم در چهرهٔ من داشت شقایق می‌کاشت

سفره انداخته بودیم و کنارش با هم

دوستی می‌خوردیم

حرف تو سنگ بزرگی جلوی پای زمستان انداخت

باز هم حرف بزن…

نمی ترسه دلم از غم

ازین سرمای بی همدم

داره خو میکنه قلبم

به این زخمای بیش و کم

چرا احساس تنهایی

منی که دستتو دارم

اگه ابری شه احوالم

روی بغض تو می بارم

جدا میشم ازین قصه

ازین طوفان بی وقفه

ازین افکار گنگی که

تورو از خاطرم شسته

ببین بی تو چه ناچیزم

شبی متروک و تاریکم

بگیر دستامو که بی تو

مثه ابرای پاییزم

به اعتبار ِ چشم ِ تو، ترانه زاده می شود
کشفِ معمای غزل، پیش ِ تو ساده می شود
از پس ِ آن خاطره ها، به خواب من رسیده یی
آشفته گیس تر بیا! که شعر ِ ناشنیده یی
به پینه زارِ شانه ام، ابر ِ عقیم را ببار
واژه ی ناب ِ عشق را، به یاد دفترم بیار

سکوت را بهانه کن، که عشق خواندنی شود
بخوان که از صدای تو، ترانه ماندنی شود

قصیده می شوم اگر تو تشنه ی شنیدنی
به اوج می رسم اگر، تو بی قرار ِ دیدنی
بیا که درهوای تو، از نو نفس تازه کنم
بیا که این حماسه را با تو پُر آوازه کنم
کلید این کهنه قفس، ظهورِ یک نگاه ِ توست
مسافر ِ خسته نفس، تشنه ی جان پناه ِ توست

سکوت را بهانه کن، که عشق خواندنی شود
بخوان که از صدای تو، ترانه ماندنی شود

……………………………

پ ن : سلام به همه! من واقعا بابت این تاخیر یک ماهه شرمنده ام آخرین باری که همچین کاری کردم قول دادم که دیگه تکرار نشه اما خب …. امیدوارم بتونید منو بخشین … این مدت انقدر گرفتاری های مختلف روی سرم آوار شد که فقط یه بار همین هفته ی پیش اومدم کامنتاتون رو خوندم و نتونستم جواب بدم…. امیدوارم که روزای خوبی رو گذرونده باشین…

اگر سکوت ِ این گستره ی بی ستاره مجالی دهد،
می خواهم بگویم : سلام!
اگر دلواپسی ِ آن همه ترانه ی بی تعبیر مهلتی دهد،
می خواهم از بی پناهی ِ پروانه ها برایت بگویم!
از کوچه های بی چراغ!
از این ترانه ی تار…
مدتی بود که دست و دلم به تدارک ِ ترانه نمی رفت!
کم کم این حکایت ِ دیده و دل،
که ورد ِ زبان ِ کوچه نشینان است،
باورم شده بود!
باورم شده بود،
که دیگر صدای تو را در سکوت ِ تنهایی نخواهم شنید!
راستی در این هفته های بی ترانه کجا بودی؟
کجا بودی که صدای من و این دفتر ِ سفید،
به گوشت نمی رسید؟
تمام دامنه ی دریا را گشتم تا پیدایت کردم!
آخر این رسم و روال ِ رفاقت است،
که در نیمه راه ِ رؤیا رهایم کنی؟
می دانم!
تمام اهالی این حوالی گهگاه عاشق می شوند!
اما شمار ِ آنهایی که عاشق می مانند،
از انگشتان ِ دستم بیشتر نیست!
یکیشان همان شاعری که گمان می کرد،
در دوردست ِ دریا امیدی نیست!
می ترسیدم – خدای نکرده ! -
آنقدر در غربت ِ گریه هایم بمانی،
تا از سکوی سرودن ِ تصویرت سقوط کنم!
اما آمدی!
بانوی همیشه ی نجات و نجابت!
حالا دستهایت را به عنوان امانت به من بده!
این دل ِ بی درمان را که در شمار ِ عاشقان ِ‌همیشه می گنجانم،
انگشتانم،
برای شمردنشان
کم می اید!!!!

یه نفر هست که تو دستاش گـُل ِ نیلوفرِ بوداس!
یه نفر هست که سکوتش واسه من مثل ِ معماس!
اونکه پاهاش رو زمینه، روی شونه ش دو تا باله!
اون فرشته ای که عشقش، مثل ِ رؤیای محاله!
یه نفر که خیلی خوبه، پیش ِ آینه روسفیده!
هیچکسی اونُ تا امروز، حتا توی خواب ندیده!

….

پ ن : بابت این همه تاخیر عذر میخوام …. بالاخره زندگیم زیر و رو شد… صورتی نوشتم … به خاطر تو بانوی ۹ ساله ی شب های خاطره ی بارونی …. چند روز مونده تا دوشنبه؟؟….من کلا آدم سنگینی ام اما این روزا همش این آهنگ رو گوش میدم(چیکار کنم دیگه)….. همیـــــــــــــــــن!

برخلاف همیشه پنجره ها را باز گذاشته ام

یادت که هست؟!

بعد از رفتنت همیشه پنجره ها را می بستم؟

هه…!

یکی نیست به منِ ساده لوح بگوید آخر تو از کجا باید می دانستی که

پنجره های اتاق من بسته بود ه اند…

میخواهم نفس بکشم ، هوا بوی تو را میدهد …

آخر اینجا بهار ست…

خیالت راحت جای تو  اینجا که سهل است

در تارک تمامِ

ترانه ها …

گوشه نشینی ها…

و گریه ها و بغضهای گهگاه خالیست!!

نمک نشناس که نیستم ، بی بی ترانه ها!

می بینی؟

هنوز هم جرات گفتن حرفم را ندارم و

باید یک تُکِ پا تا سو سوی شعرهایم سکسه بروم!

به خدا خسته ام..

این جمله هم تکراریست و هزاران و بار در کتاب شاعران دیده ای

اما به عشقت قسم من از آنها خسته ترم…

تمام وجودم فدای یک تبسمت بانو!

فقط تو میتوانی همه ی خستگی ها و تلخی ها را خط خطی کنی!!!

پس ، پیش از همه

مدادت را بردار و خط بزن تمام فاصله ها را

خط بزن…

اونقدر تنگه دلم برای تو، که دارم میمیرم از این دوری

من چیکار کنم که تو بی رحمی ؟ من چیکار کنم که تو مغروری؟

آسمون بی تو همش بارونه دیگه خیلی خسته م از تنهایی

وقتی از دست همه میرنجم با خودم حس میکنم اینجایی

که نوازش میکنی موهامو که میگی: غصه نخور من اینجام!

میگی: جز تو که همه دنیامی هیشکیو راه نمیدم تو دنیام

………

پ ن ۱ : آخه این چه وضعیه؟؟؟ دل میگه یقتو بگیرم و از آسمون بکشمت پایین … یعنی داری میبینی و هیچ کاری نمیکنی؟ نگو ندیدی که غزال همون دختر ۲۱ ساله از بدبختی میخواد کلیشو بفروشه!!! خسته نمیشی ازینکه یه جا میشینی و هیچ کاری نمیکنی؟؟ کاشکی فقط غزال بود اون پسر رو دیدی وقتی زنگ زدم و گفتم : کلیه واسه فروش دارین؟ با تمام وجووووووووووووود گفت آره!!!!! جرات نمیکنم باهات حرف بزنم… میترسم کله پام کنی … البته من خوودم کله پا هستم…. اما این رسم مردی نیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییس…

پ ن ۲ : این روزا همه میگن همه جا بوی عطر بهار نارنج میاد اما من انقد بوی لجن میدم بوی هیچی رو نمی فهمم.

پ ن ۳ : تو هم که دوری…. من که … همیشه وقتی دلم میگیره تو پی نوشتهام میگم برام دعا کنید اما ایندفعه میگم براشون دعا کنین

فرض کن پاک کنی برداشتم
و نام تو را
از سر نویس ِ تمام نامه ها
و از تارک ِ تمام ترانه ها پاک کردم!
فرض کن با قلمم جناق شکستم!
به پرسش و پروانه پشت کردم
و چشمهایم را به روی رویش ِ رؤیا و روشنی بستم!
فرض کن دیگر آوازی از آسمان ِ بی ستاره نخواندم،
حجره ی حنجره ام از تکلم ترانه تهی شد
و دیگر شبگرد ِ کوچه ی شما،
صدای آواز های مرا نشنید!
بگو آنوقت،
با عطر ِ آشنای این همه آرزو چه کنم؟
با التماس این دل ِ در به در!
با بی قراری ٍ ابرهای بارانی…
باور کن به دیدار ِ اینه هم که می روم،
خیال ِ تو از انتهای سیاهی ِ چشمهایم سوسو می زند!
موضوع دوری ِ دستها و دیدارها مطرح نیست!
همنشین ِ نفسهای من شده ای! خاتون!
با دلتنگی ِ دیدگانم یکی شده ای!

بانو! بگو که کافه ی دنجِ چشات کو؟
من خسته ام… نشونیِ اون کافه رو بگو!

باز از مسیرِ خواب برم تا سرابِ تو،
یا از پیاده روی همین شعرِ رو به رو؟

پیشِ تو قطب نمای دلم مست می کنه!
باید بغل کنم تو رو از هر چهار سو!

من به نشونیِ غلطت شک نمی کنم
حتا تو التهابِ کتک های بازجو!

بی تو یه ساعتم که عقب می ره عقربه ش،
با صدهزار زنگ فرو مُرده تو گلو!

یه برکه ام که روی تنم غوطه می خورن،
این اردکای زشت همه تو لباسِ قو!

باید تمامِ شعرای حافظ رو دوره کرد،
تا شرحِ یک نگاهِ تو رو گفت مو به مو…

اما تمامِ حرفِ دلِ من خلاصه شد،
تو چهار سطرِ ساده ی یک شعرِ شاملو:

آه ای یقینِ گم شده! ای ماهیِ گریز!
در برکه های آینه لغزیده تو به تو!

من آب گیرِ صافی ام، اینک! به سِحرِ عشق!
از برکه های آینه راهی به من بجو! *

….- تو بهت لحظه یخ کردم …. دلم حالی به حالی شد …. !!!!

عاجز و درمانده از براز یک دلبستگی شاید !! ضعیفتر از …. ضعیف…

بیشتر به مرور رویاهای پیش از بسته شدن چشمان … هرشب .. عادت ، همیشه … آری شبیه است. شبیه به تمام نداشته های روزهایی که  حسرتشان هنوز قلبم را می سوزاند و راه نفسهای کند و محجورم را تنگ تر و تنگ تر میکند.

امشب آرامشی از جنس طوفان … با من بود که سالیان درازی انتظارش را کشیدم و هرشب چون دیوانه ای دور از ماه …من … سر به زیر پتوی تنهایی کشیدم تا بیاید … تا…

سایه ی اضطرابی لحظه به لحظه وجودم را به سخره میگیرد …. نمیدانم چرا میترسم؟؟ …

من! ترسویی عاشق و ناتوان … کسی که زبان پس کشیده اش یارای گفتن …………… ندارد.

آری ! این منم همان مدعی … اما!! ..

به تو فکر می کنم و قدم میزنم ، شاااااااااااااااااااااااید دلم باز شود که من بی تو …. شب ، من ، تنهایی  و اندامی ضعیف که زیر پتویی …. پنهان شدم …. مرور دیدار … لحظه به لحظه …

قلبم!!…

امروز ۱۲ اسفند …. تو نیستی … گربه ی سیاه ، من به شانس معتقدم … به این که کنار تو بودن را … من ایمان دارم … من … من …

تو روح مرا به زنجیر کشیدی و با خود می بری.. کجا؟؟ برگرد … زود … من …

باز باید خواند:

چه سردن کوچه های خالی از تو…

نوشتم … تا بدانی که دیگر حتی قلمی نمانده که بتوانم بنویسم و بگویم و فریاد کنم این سکوت فسیل شده ی چندین ساله را … وداد بزنم … این همه احساس پنهان را …

فقط زود بیا تا نفسی هست…. ببین چه مسکینانه و ملتمسانه تو را می خوانم!! … تو …. دلت نمی سوزد؟؟  … از سوزش قلبی …

نفسم!!!

ببین این منم همان شاهزاده ی … مسکین …. از نسل رو به انقراض دلسپردگان… دستانم را بیش از این منتظر …

شب ، من ، مرور تو …. نفسهایی گنگ و بی هدف … می شنوی؟؟

من

می خوام

با تو

باشم.

من سکوتم تو ترانه

من یه فانوس تو زبانه

من نگاه مات و گنگم

تو نگاه عاشقانه

من یه زخمم

تو یه مرحم

من به ندرت

تو دمادم

من یه باغ گر گرفته

تو مثه نزول شبنم

من و تو دوتا عروسک

با چشای تیله ای

من وتو زندونی

خاطره های پیله ای

من یه عکس پر غبار

از یه ترانه ساز لال

اما تو هنوز مثه

باور یک قبیله ای

حیف اشکات که بریزه

بگو عشقمون همیشه

باز به خاطرت عزیزه

….

هوا وقتی بوی نم داره

دلم خیلی میگیره

ندونستی گل یاس من

دلم بی تو میمیره

منو سپردی به پرسه های بارون

رفتی از لحظه هامون آسون

هنوز کنار یاس گلدون

به انتظارتم تو ایوون

…

هنوز تو خاطراتم تورو هر لحظه میبینم

چه غریبم بی تو اینجا تو رو میخوام

نازنینم…

….

دونه دونه اشکام رو گونه هامه

وقتی که نباشی اینا باهامه

میمونی تو قلبم واسه همیشه

تورو کم  میارم تو روزگارم

همه ی وجودم تویی  بهارم

بدون  تو تنهام نگو نمیشه

پ ن : بابت گاف نوشت قبل و دلخوری دوست عزیزم واقعا شرمنده ام . از همینجا ، جلوی همه ازش عذر میخوام.

هنوز باور ندارم که تو رفتی

هنوز حس میکنم بغض تو اینجاست

کنار خاطرات تو میشینم

میخوام باور کنم قلب تو اینجاست

…

هنوزم قاب عکست پیش چشمام

میگه نیستی ولی حس تو اینجاست

نمیشه باورم ، رفتی ازینجا

آخه مجنون تو هر شب همینجاست

…

چه سردن کوچه های خالی ازتو

آره اشکای گرم من همینجاست

دیگه خسته م ازین چشم انتظاری

بیا امشب قرار ما همینجاست

…..

پ ن : واسه تو بود … همین…!!! همین ! چون چیزی واسه گفتن ندارم..

تویی کــــــــه رنگ و بوی زندگیمی

….

چقد سخته تو نباشی گـریه بـــاشه

تو شبهایی کــــه میشمارم ستــاره

تو شبهایی که بعضم خیسه خیسه

تو شبهایی کـــه بـــارون می نویسه

از اشک و هق هق و شاید یه شیشه

که میشه سر گذاشت شبها رو شونش

بریزم اشکــــــــامو بی تو رو گونش

بخــــــــــونم زیر لب سخته نمیشه

برم بی تو، بگم انگــــــــــار نمیشه

بگم انگــــــــــــار سر سازش نداره

تو رو نمیگم عزیزم ! تو که با همه چی ساختی! توخواستی من خواستم اما سرنوشت نخواست! دارم از کلافگی می میرم! این روزا یه بغض گنده تو گلومه که نفس کشیدنو هم سخت کرده! تو همه چیزم بودی! کاش میشد کنارت باشم! می دونم که نمی تونی اینارو بخونی! یادش بخیر پارسال همین روزا!! کل زندگیم رنگ و بوی تورو داره به هرجا نگاه می کنم یه نشونه از تو هست!!! مجبورم برم!!! خیلی سخته اما همه رویاهام خط خطی شد. بهت چیزی نگفتم تا بیشتر ازین غصه ی منو نخوری! خیلی داغونم. خدا بهم رحم کنه بتونم دووم بیارم!

…………….

پ ن ۱ :  باید گذاشت و گذشت! خواستنی ها رو نخواست! باید خلاف همه ی عقایدم حرکت کنم شاید…

نمی دونم چی درسته چی غلط! فقط می دونم باید خیلی چیزا رو به خیلیها ثابت کنم.

پ ن ۲ :شرمنده که یه مدت نبودم! خودتونم دیدین سرویس دهنده سایت قبلیم کلاه بردار از آب دراومد و سرور و جمع کرد و پولها خیلیها امثال منو خورد و غیبش زد. کاش حداقل یه بک آپ بهم داده بود. آخه دوباره شروع کردن خیلی زجر آوره.

پ ن ۳ : کار تولید آلبومم رو عقب انداختم چون عقاید من با بقیه فرق داره! سعی دارم خودم کارا رو جلو ببرم، اگر هم قرار شد از کسی کمک بگیرم . دنبال کسی میگردم که عاشق باشه! عاشق موسیقی پاک!!! از حمید عسکری عزیز و داریوش عزیز هم معذرت میخوام که نتونستم برم کیش! اتفاقات این چند روزه زندگیم رو به هم ریخت.