تویی که همزاد منی…به من بگو خونه کجاست

مرزِ میون من و تو…کجای این پنجره هاست

به من بگو خونه کجاست…تو این شبای تو به تو

ریشه ی دلتنگی ما…توی کدوم خاکه بگو

کنار تو دریایی ام…که از شب و طوفان رهاست

هر جا من و تو با همیم…گستره ی خونه ی ماست

دور منو عطر خودت حصاری از رویا بچین

خونه همینه نقطه ای فراتر از خاک و زمین

آغوش امنِ تو هنوز…شبیه سرزمینمه

دنیا همین جاست که تویی…اگرچه دور و مبهمه

با من از آینده بگو…کنار مرزِ انتظار

تو این حریمِ خونگی…سر روی شونه هام بزار

پ ن : آغوش به خاطر ممیزی به دستای تغییر کرده!

با صدای مانی رهنما در آلبوم من و تو .

مُشت‌ِ خورشیدُ گره‌ کن‌ !
نسل‌ِ خفّاش‌ُ بتارون‌ !
کاری‌ کن‌ دیوِ سیاهی‌،
بِره‌ از تو قصّه‌ بیرون‌ !

یه‌ حلب‌ نفت‌ُ یه‌ کبریت‌ ، وقت‌ِ آغازِ حریقه‌ !
نگو زوده‌ ، نگو دیره‌ ، مال‌ِ ماس‌ همین‌ دقیقه‌ !
پُر کن‌ از آینه‌کاری‌ ، سقف‌ِ این‌ طاق‌ِ کبودُ !
زیرُ کن‌ تن‌ِ دُگم‌ِ این‌ شبستون‌ِ حسودُ !
روی‌ خاکسترِ این‌ شب‌ ، شهرِ خورشیدُ می‌سازیم‌ !
بعد از این‌ به‌ وعده‌ی‌ هَر سایه‌یی‌ دِل‌ نمی‌بازیم‌ !

جنازه ای بریده از زمین و زمان

و من روایتی مخدوش و مقتبس از

تو و هزار شب پوسیدنم، که عوض

نمی شوم، تو حالا هی نباش و نیا

چه فرق می کند؟! مردن کنار ِ تو یا

کنار ِ خاطراتت، مرگ منتظر است

نجیب و بی صدا، یا بغض کرده و مست

بله به گور ِ بابامان، به گور ِ همه

مهم تویی که رفتی، مرده شور ِ همه

به فحش می کشد هر چیز بی تو فقط

نشد، نشد، نشد، آری! که “رد شم ازت”

تو نیستی، تو رفتی، گم شدی عملا

و من هنوز هستم، بی خودی عملا

ببین چگونه باز اسفند می گذرد؟!

دوباره تلخ و بی لبخند می گذرد.

پ ن: ۹۰ اصلا سال خوبی نبود واسه من. روزهای خیلی بدی داشت که هر لحظه فقط آرزوم بود این تقویم زودتر تموم شه!!! روزایی مثه اتفاقای کاری که واسم افتاد. بیماری بابام. پرپر شدن کل خانواده ی دوست عزیزم امیر که هنوز داغشون از دلامون پاک نشده و خیلی روزای تلخ دیگه که فقط میتونم بگم پاکشون کن! ایکاش امسال سال خوبی باشه.

پ ن ۲: امسال واقعا برنامه های تحویل سال خوب بودن خصوصا شبکه ۲ !!

پ ن ۳: شاید برگردم جایی که واقعا بهش تعلق دارم.

یه ماهی قرمزه مُرده رو آبِ تنگ،
که خواب آخرش یخ بسته تو چشاش…
یه سبزه ی کچل تو کاسه ی سفال،
که گندمی شدن رؤیا شده براش…

یه دسته سنبله پژمرده ی بنفش،
با چند تا سکه ی ده شاهیِ سیاه؛
یه ساعت خراب که کل زندگیش،
وقتو نشون داده، اما به اشتباه…

این سفره ی منه، تو قحطی چشات،
وقتی که دور دور از خلوت منی؛
وقتی که لااقل واسه گذشته ها
یادم نمی کنی، زنگی نمی زنی…

دور از تو سال من، روزاش پر از غمه،
روزایی که توشون از تو نشونه نیست!
دور از تو سال نو، از کهنه بدتره،
این سفره خالیه، این خونه خونه نیست!

من پای سفره ام، این سفره ی سیاه،
تو هم کنارِ یه سفره پر از بهار…
عیدت مبارک و سالت پر از خوشی!
یک بارم عیدو به تقویم من بیار!

پ ن ۱: سال ۹۰ باهمه بدی هاش گذشت و من هنوز در به در اومدن روزهای خوبم و تمام امیدم به این جمله س

یا محول الحول و الحوال حول حالنا الی احسن الحال

پ ن ۲: شستن حوض قبل عید بلایی ست عظیم و بدتر شستن حیاط و مرتب کردن باغچه ها. امروز داشتم به این فک میکردم عجب بدبختی دارن اونایی که حوضشون(استخر) قد حیات ماست بیچاره اونی که میخواد بشوره و تمیز کنه!!!!

پ ن ۳: روزهایی که سر و کارم با مطبوعات بود روزای خوبی بود و دلم تنگ شده برای همه دوستام. یادمه دیدار کوتاهی با محسن چاووشی عزیز داشتم تو اون روزا. یه بار هم برای یه کنسرت ازشون دعوت کردم و کاملا مودبانه رد کردن و من نه تنها ناراحت نشدم بلکه شیفته ی اخلاق و منش این عزیز شدم. خوشحالم که برای اولین توی یک برنامه زنده تلویزیونی در کنار احسان علیخانی حاضر میشه و پیشنهاد میکنم نه سال تحویل شبکه ۲ و نه آلبوم پرچم سفید رو از دست ندید.

پ ن ۴: عمو عزتی کوتا بیا اینجوری همه برگای آستو رو نکن کم میاری آخرشا!!! یه سره همه طنزارو پخش کن و بعدش هی ستایش و شیدایی و ثریا و… پخش کن تا هی داغ گرونی بیشتر دلمونو بسوزونه!!!!

خیلی حرف زدم پیشاپیش عیدتون مبارک.

اینم هدیه من به شما:

شکل پرسه رو فرشی از پوکه، توی یه سرزمین متروکه پیانو
مشت می‌شم روی کلاویه‌ی، این پیانو که دیگه ناکوکه

گریه تو وزن مفتعل فعلن، واژه با طعم شاش توی دهن
فکر تو چارچوبِ چَک خوردن، شعر تو وزن مطلقن قدغن

پ ن : آخه کی میگه تو پاشی بیای خونه ما روحیه بدی؟؟؟ هی میگه مگه فلانی چش بود که مرد!!!! خو اصن به توچه . دلم میخواد کله تونو بکوبم تو دیوار.

پ ن ۲ : انقد خسته ام!!!! انقدر نا امیدم!!! خودم هم به حرفایی که میزنم دو زار اعتقاد ندارم. کاش یکی کمکم کنه اصلا سرطان روح گرفتم…

با من‌ بخون‌ ! رفیق‌ ! آوازِ آخرُ !
آوازِ این‌ شب‌ِ ، در خون‌ شناورُ !
از روشنی‌ بخون‌ ! از کهکشون‌ِ خواب‌ !
از سر رسیدن‌ِ خورشیدِ بی‌نقاب‌ !
بُن‌بست‌ُ خط‌ بزن‌ ، از کوچه‌ی‌ شکست‌ !
انکارِ سایه‌ باش‌ ، با واژه‌های‌ مَست‌ !

پ ن : استاد یغمای عزیز میگه :

تو رفتی و بعد از تو مَردت مومیایی شد

دنیاش پر از اوهام مالیخولیایی شد

گردآبی از گرد و تکیلا روحشو بلعید
با اون کسایی که می‌گفت کابوسشن خوابید

گیتارو بد زد، شعرها رو اشتباه خوند
لبخندتو تو عکس رو شومینه سوزوند

با تیغِ کاتر دم به دم رگ‌هاشو وا کرد
اسمِ تو رو تو خواب و بیداری صدا کرد

اون که بهت می‌گفت به هر لبخندی مشکوکه،
بی‌تو یه دلقک شد توی یه سیرکِ متروکه
عکسش توی آینه به ریشِ رؤیاهاش خندید
هر شب روی استیج دیوونه‌گیاش رقصید

وقتی‌ آغوش‌ِ رفاقت‌ یه‌ تله‌س‌ ،
وقتی‌ نارو راه‌ِ حل‌ِ مسئله‌س‌ ،
به‌ کدوم‌ آینه‌ هجرت‌ بکنم‌ ؟
تا کجا عشق‌ُ رعایت‌ بکنم‌ ؟

وقتی‌ که‌ خزون‌ شُده‌ قیم‌ِ باغ‌ ،
وقتی‌ تاریکی‌ شُده‌ کارِ چراغ‌ ،
به‌ کدوم‌ قفس‌ پناهنده‌ بشم‌ ؟
با دَم‌ِ کدوم‌ بهار زنده‌ بشم‌ ؟

خسته‌اَم‌ از حرف‌ِ دو پهلو زدن‌ ! خسته‌اَم‌ از سوختن‌ُ سوسو زدن‌ !
رو به‌ سراب‌ُ سایه‌  پارو زدن‌ ! خسته‌اَم‌ از وحشت‌ِ زانو زدن‌ !

اگه‌ هم‌ْهق‌هق‌ِ خسته‌ بودنی‌ ،
اگه‌ هم‌ْباورِ ضجّه‌ی‌ منی‌ ،
بیا پا بیرون‌ِ زندون‌ بذاریم‌ !
ته‌ِ شب‌ نقطه‌ی‌ پایون‌ بذاریم‌ !

اگه‌ دستات‌ُ بدی‌ به‌ دست‌ِ من‌ ،
اگه‌ رؤیاها با هم‌ یکی‌ بشن‌ ،
می‌تونیم‌ وا بکنیم‌ مُشت‌ِ شب‌ُ !
می‌شه‌ کلّه‌پا کنیم‌ میرغضب‌ُ !

خسته‌اَم‌ از حرف‌ِ دو پهلو زدن‌ ! خسته‌اَم‌ از سوختن‌ُ سوسو زدن‌ !
رو به‌ سراب‌ُ سایه‌  پارو زدن‌ ! خسته‌اَم‌ از وحشت‌ِ زانو زدن‌ !

واسه ما که جنوبیم سرد شدن بی هوای هوا ….

پ ن : دخترک مورد نظر در حال مکالمه ست . نه اینکه این جمله آرامم کند نه!!! نمیشود تو پادر میانی کنی و به دخترک … های باتوام صدای لال پشت تلفن!!! پیش ازین می پنداشتم لالی و الان بی درنگ دریافتم که کری … به خودت نگیر تو نه لالی و نه کر فقط می ترسم از روزی که بگویی دخترک مورد نظر خاموش شد ، دلسرد شد از عشق و آتش احساست و رفت… همین مکالمه خوب است حتی بی من…

می‌شکنه‌ سازِ هَر کسی‌ سازِ مخالف‌ بزنه‌ !
رو هَر درُ دریچه‌یی‌ ، هزارتا قفل‌ِ آهنه‌ !
وقتی‌ که‌ عنکبوت‌ داره‌ توی‌ دلم‌ تار می‌تنه‌ ،
چشمم‌ چه‌جوری‌ هم‌ بیاد ؟ خوابم‌ نمی‌بره‌ ! ننه‌ !

نگو پاییز اومده‌ پُشت‌ِ درِ خونه‌ی‌ ما !
نگو بارون‌ زده‌ رو سَرِ تموم‌ِ غنچه‌ها !
ما با هم‌ خودِ بهاریم‌ ، شعرِ پاییزُ نخون‌ !
نمی‌ذاریم‌ دیوِ برف‌ُ یخ‌ بیاد تو خونه‌مون‌ !

روبه‌رومون‌ روشنه‌ ! فردا قشنگه‌ ! مگه‌ نه‌ ؟
پیش‌ِ پامون‌ یه‌ پُل‌ِ رنگ‌ُ وارنگه‌ ! مگه‌ نه‌ ؟
تو دلامون‌ یه‌ چراغه‌ که‌ بهش‌ می‌گن‌ اُمید !
غم‌ نداریم‌ که‌ زمونه‌ جنس‌ِ سنگه‌ ! مگه‌ نه‌ ؟

خسته‌گی‌ حریف‌ِ ما نیست‌ ، توی‌ راه‌ِ زنده‌گی‌ !
نمی‌ذاریم‌ که‌ بیفتیم‌ توی‌ چاه‌ِ زنده‌گی‌ !
دَس‌ به‌ دست‌ِ هم‌ می‌دیم‌ ، تا دنیا آفتابی‌ بشه‌ !
آسمون‌ِ آرزومون‌ ، آبی‌ِ آبی‌ بشه‌ !

ما باید قد بکشیم‌ تا خودِ خورشید برسیم‌ ! 
رو همه‌ تاریکیا ، خسته‌گیا ، خط‌ بکشیم‌ !

هیچ وقت از اتفاقایی که برام می افته گله و شکایتی نمی کنم ، تو این چند ساله همه جور اتفاقی برام افتاده اما این

 یکی نوبره به خدا!!! یه نگاه به این لینک بندازید متوجه میشید البته به تاریخ ارسال نوشته هم دقت کنید!

ساعاتی پیش استیو جابز ( steve jobs ) موسس ، مدیرعامل سابق و رئیس هیئت مدیره شرکت اپل در سن پنجاه و شش سالگی درگذشت .

اپل یک نابغه رویایی و خلاق را از دست داد و دنیا یک انسان شگفت‌انگیز را  ( سایت اپل )

استیو ، تلاش تو برای عالی بودن توسط هرکسی که یکبار یک محصول اپل را لمس کرده باشد ، ملموس است . ( سرگی برین بنیانگذار گوگل )

ممنون که نشان دادی می شود چیزی خلق کرد که دنیا را عوض کند ( مارک زوکربرگ موسس فیس بوک )

شرکت اپل در بیانیه‌ای اعلام کرد آقای جابز ، روز چهارشنبه در سن ۵۶ سالگی به علت ابتلا به سرطان لوزالمعده از دنیا رفت .

پیشنهاد می کنم ویدئوی سخنرانی وی را در دانشگاه استنفورد که در سال ۲۰۰۵ انجام شده است ، ببینید :

بعضی آدما زندگیشون عجیبه و سخت. عین همون شب…

اینکه روز پدر ، پدرت فوت شده باشه اما به خاطر قولی که دادی روی استیج بزنی و بخندی بعدش بری یه گوشه بشینی و زار بزنی…. مثه محسن افشار عزیز ، ایشالله غم آخرت باشه…

کنترلو برداشتی هی کانال عوض میکنی ، من که می دونم چته!! آقا اد میرسی به شبکه آن تایم؟ منظور ۴ بود . پایین صفحه نوشته معرفت ! بی معرفت چه اسمی هم رو خودش گذاشته؟!! یه شونه به موهات بکش …

میری کانال بعدی…

همه چیز درباره این مرد ژولیده…

یعنی غلامحسین ابراهیمی دینانی که شاگرد درجه یک علامه طباطبایی بوده . بدون هیچ گرایش سیاسی قابل توجه اونایی که فک می کنن هر کی اومد تو صدا و سیما اون وریه و … اشتباهه اتفاقا این وریه حالا من کاری ندارم

اما این مرد هم ازون مرداییه که وقتی خدای نکرده رفت همه مراسم خالی بندون (برره) پشت سرش راه میندازن بعد همه تو سر خودشون میزنن، یکی با پارچه سبز میره زیر جنازه ش یکی هم ور میداره میگه قبل از مرگش ( دور از جون) گفت من به تو رای میدم . یکی میگه همین سبزا کشتنش. سرتو درد نیارم ! همه جور استفاده از اسمش میشه ، انگار فقط این مرد همین بوده و بعد از رفتنش هم حالا حالا ها اسمی از اندیشه هاش نمیشه تا بچه ی بچمون (منظورم نوه بودااا اما اینجوری شیکتر میشه نه؟) خلاصه میخوام بگم کانالو الکی عوض نکن یه بار برنامه رو ببین تو هم مشتری میشی.  چرا ؟ چون من میگم .

غلامحسین ابراهیم دینانی زاده ۱۳۱۳ خورشیدی نویسنده آثار فلسفی و استاد دانشگاه تهران است. وی تاکنون چندین بار برنده جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی شده‌است. وی را باید احیاگر حکمت اشراق در سالهای اخیر دانست. وی با بررسی تمامی آثار و نوشته‌های شیخ شهاب الدین سهروردی تا کنون چندین کتاب مهم در رابطه با فلسفه و افکار این فیلسوف ایرانی نگاشته است. وی هم اکنون در دانشگاه‌های تربیت مدرس، تهران و دانشگاه مذاهب اسلامی به تدریس فلسفه اشتغال دارد.

دینانی در ۵ دی ۱۳۱۳ در روستای دینان در حومه اصفهان متولد شد. او در مدرسه حجتیه قم به تحصیلات حوزوی پرداخت که از افراد هم بحث او میتوان به سید علی خامنه ای اشاره کرد. وی هم‌اکنون استاد گروه فلسفه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران است. او در سال ۱۳۸۵ با کتاب درخشش ابن‌رشد در حکمت مشاء برنده جایزه کتاب سال شد.

آثار:

• قواعد کلی فلسفی، جلد اول، چاپ و نشر انجمن حکمت و فلسفه، تهران، ۱۳۵۷.
• وجود رابط و مستقل در فلسفه اسلامی، شرکت سهامی انتشار، ۱۳۶۲.
• معاد از دیدگاه حکیم مدرس زنوزی، انتشارات حکمت، ۱۳۶۸.
• منطق و معرفت در نظر غزالی انتشارات امیرکبیر ۱۳۷۰.
• شعاع اندیشه و شهود در فلسفه سهروردی، انتشارات حکمت، ۱۳۶۴.
• اسماء و صفات حق، انتشارات اهل قلم، ۱۳۷۵.
• ماجرای فکر فلسفی در جهان اسلام، جلد اول، انتشارات طرح نو، ۱۳۷۶.
• نیایش فیلسوف، دانشگاه رضوی آستان قدس، مشهد، ۱۳۷۸.
• مختارات من فصوص الفلسفه الاسلامیه (با همکاری دکتر احمدی)، انتشارات سمت. (سالش رو نیافتم)
• دفتر عقل و آیت عشق، جلد اول، انتشارات طرح نو، ۱۳۸۰.

میدونم اهل مطالعه نیستی ! گفتم شاید یه روزی خواستی به رفیق روشنفکرت کتاب هدیه بدی بعد ندونی چی  چی بخری ، بی هوا حکایات ملا نصرالدین بخری و اون وقت …(منبع : ویکی پدیا)

برگشت، نگاه کرد، هیچ نبود!

جز درد، سطور ِ درد، هیچ نبود

حجم ِ چمدان و رد ِ خاطره ها

جز وزوز ِ ” برنگرد ” هیچ نبود

هی شخم زد آسمان و شخم زد آه!

بر سفره ی لاجورد، هیچ نبود

یک روز بهار خواهد آ  آ  آ

آن سوی فصول ِ سرد، هیچ نبود

تعبیر که شد، خزان به ریشه نشست

زخمینه ی لـَخت ِ زرد، هیچ نبود

بسیار شنید و دید و چید و چشید

در چنته ( چه زن، چه مرد ) هیچ نبود!

گفتند ” بشین! خدا همین جاهاست! “

( جایی که به غیر ِ درد، هیچ نبود )

باران شد و زد به آسفالت به شهر

شهری همه تلخ و طرد، هیچ نبود!

هر جا که گذشت٫ خاطره کاشت

برگشت،

            نگاه کرد،

                          هیچ نبود!

ساعت دو شب است که با چشم بی‌رمق

چیزی نشسته‌ام بنویسم بر این ورق

چیزی که سال‌هاست تو آن را نگفته‌ای

جز با زبان شاخه گل و جلد زَروَرق

هروقت حرف می‌زدی و سرخ می‌شدی

هروقت می‌نشست به پیشانیت عرق

من با زبان شاعریم حرف می‌زنم

با آن ردیف و قافیه‌های اَجق‌وَجق

این بار از زبان غزل کاش بشنوی

دیگر دلم به این همه غم نیست مستحق

.

.

فکر تو عایق سرمای من است

فکر کردم به صمیمیت تو، گرم شدم

خنده کن، خنده، ‌که با خندهٔ تو

آفتاب از ته دل می‌خندد

شرم در چهرهٔ من داشت شقایق می‌کاشت

سفره انداخته بودیم و کنارش با هم

دوستی می‌خوردیم

حرف تو سنگ بزرگی جلوی پای زمستان انداخت

باز هم حرف بزن…

نمی ترسه دلم از غم

ازین سرمای بی همدم

داره خو میکنه قلبم

به این زخمای بیش و کم

چرا احساس تنهایی

منی که دستتو دارم

اگه ابری شه احوالم

روی بغض تو می بارم

جدا میشم ازین قصه

ازین طوفان بی وقفه

ازین افکار گنگی که

تورو از خاطرم شسته

ببین بی تو چه ناچیزم

شبی متروک و تاریکم

بگیر دستامو که بی تو

مثه ابرای پاییزم

نازی نازی امشب دلم مستِ توئه     

نازی نازی دلِ تنهام هنوز دستِ توئه

نازی تو که یار نداشتی        قصدِ فرار نداشتی

چرا رفتی و بی خبر باز       داغ رو دلم گذاشتی

امشب دلم دوباره             هوای لبات و داره

به باد می گم که بازم         بوی تنت و بیاره

رفتی یادتم گلِ من           نازی نازی ناز گلِ من

عشق تو حالا تو دلِ من      نازی نازی ناز گلِ من

دیباچه:

“شک” جراتی ست غریب و عزمی ‌ست عظیم تا کشفی تازه از هستی و نقبی ‌ست به دنیایی دیگر،‌ کفش ‌های مکاشفه می ‌بایست به پای کرد و قدم در راهِ  بی برگشت گذاشت، اینک آوایی در گوشم می ‌پیچد و مرا می ‌خواند:

ــ بابا بی ‌خیال! اینم شد حرف زدن! دو کلوم مثل‌ بچه ی آدم حرف بزن مام بدونیم چی می گی! لامروت!  

تف سیر بندِ نخست:

ای مادموزل نازی!‌ امشب دلم مستِ‌ شما بوده و هنوز دلِ تنهای من در دستانِ شما قرار دارد.  

تف سیر بندِ‌ دوم:

ای مادموزل نازی! عطف به این که سرکارعلیه یار نداشتید،‌ یحتمل فکرِ فرار هم نداشتید! پس چرا ای جان به فدای تان، بی هیچ اطلاع قبلی رفتید و مجدداً داغ بر دلم نهادید؟!

تف سیر بندِ سوم:

(غیرِ قابلِ درج تشخیص داده شد!)

تف سیرِ بندِ چهارم:

ای مادموزل نازی! هر چند که رفته‌اید اما ای گلِ‌ من! هنوز به یادتان هستم، عشق‌ِ شما‌ توی ضلعِ شرقیِ دریچه ی آئورت‌ِ قلبِ‌ من مانده و بعضاً باعث‌ِ سد‌ معبر برای عابرین می ‌شود، خواهشمند است برای رفاهِ حالِ شهروندان، در اسرعِ وقت آن را به مکانِ دیگری انتقال دهید،‌ پیشاپیش از مساعدتِ‌ شما کمالِ‌ تشکر را دارا می ‌باشم.

                                                                      با تقدیم احترام

                                           آلن رُب گری ‌یه (معاونت ِ بهداشتیِ شهرداریِ  پاریس و حومه)

نازی: دلتون بسوزه،‌ همه تون و پیچوندم و فرار کردم!

آخرین خبر از نازی:

به گزارشِ واحدِ‌ پرتِ خبر،‌ دیروز عصر نازی در کیوسکِ روزنامه فروشی ‌ای واقع درخیابانِ بهمنیار( یاغچی آباد) مشاهده شده است،‌ به گفته ی  شاهدانِ ‌عینی،‌ نازی ابتدا از دکه دار ساعت و بعد به ترتیب: نشانی‌ِ نزدیک ترین کافی شاپ، سن ِ دکه دار،‌ آمار ِفروش”زن ها همه فرشته اند”، نتیجه‌ ی بازیِ پرسپولیس و سایپا و بالاخره درصد‌ِ محبوبیتِ خودش و ‌یکی از مجلاتِ زرد را پرسیده و به قصد‌ِ مترو، سوارِ اتوبوس ‌های بخشِ خصوصی شده و مکانِ مذکور را ترک کرده است.

او در گفت و گوی کوتاهی که چهار ساعت و بیست و سه دقیقه طول کشید، تمامِ مطالبی که در جرایدِ دو هفته اخیر به او نسبت داده نشده را تایید کرد و اعلام کرد که از همان آغاز قصدِ فرار داشته است. در ضمن او نسبت خود با نازی های پیشین از جمله: نازی ناز نکن، نازی همدمِ من و … را به شدتِ هر چه تمام ‌تر رد کرد. 

داده های آماری به شیوه ی مجید خانِ جلالی:

۳۳ بار در این آهنگ به اسمِ” نازی” اشاره شده است. این عدد می‌ تواند نشان دهنده ی یکی از سه موردِ زیر باشد:

الف: نازی ۳۳ سال دارد!

ب: وزنِ نازی ۳۳ کیلو است!

ج: قدِ نازی ۱۳۳ سانتیمتر است!

د: هر سه!

معمای دستوری:

هر کی مَرده! هر کی ادعاش می شه! هر کی فکر می کنه دوگوله ‌ش خیلی توپه! و خلاصه هر کی فکر می ‌کنه زبانِ فارسی بلده، بیاد جلو بگه: فعلِ این جمله کو؟    

“عشقِ تو حالا تو دلِ من؟!”    

آیا به راستی نازی برای رد گم کنی،‌ فعلِ این عبارت را دزیده و با خودش برده؟ اگر این طور باشد این فعل الان کجاست؟!

فعلا تا مشخص شدنِ موضوع می توانید جمله را هر طور که عشقتون می ‌کشـــــــــــه تموم کنید، چند راهنمایی:

عشق تو حالا تو دل من راند

عشق تو حالا تو دل من می ‌درخشد!

عشق تو حالا تو دل من وول می خورد!

عشق تو حالا تو دل من روپایی می ‌زند!

عشق تو حالا تو دل من در کتاب چاپ می ‌کند!

عشق تو حالا تو دل من حرکاتِ موزونِ مجاز انجام می ‌دهد

عشق تو حالا تو دل من معلوم نیست دارد چه غلطی می ‌کند!

و …

نتیجه گیریِ فلسفی:

چرا هیچ کس نمی پرسد: نازی چرا فرار کرد؟ چرا همه با شنیدن ِ روایت ِ غم انگیز ِ او می رقصند؟! به ویژه این که همه‌ ی کارشناسان اعتقاد دارند بی یار بوده است! به هر حال این فرار اتفاق افتاده و باید از زوایای مختلف، آن را بررسی کرد. پیشنهاد می کنم به این موضوع نیز پرداخته شود که آیا فرارِ نازی ربطی به فرارِ مغزها دارد،‌ یا نه؟! آیا مغزِ نازی حاویِ اطلاعاتِ مهمی بوده است؟ آیا کشورهای همسایه در این توطئه مشارکت داشته اند؟ خوشحالم در پایان یادآوری کنم که حقیقت،‌ خورشیدی ست که پشتِ  این جور ابرهای زپرتی! پنهان نمی ماند و دیر یا زود علتِ واقعیِ فرارِ نازی برای همه روشن خواهد شد. به امیدِ آن روز.